I lost my 20 months here without knowing how much I could enjoy my loneliness during 4 years...I feel so sorry about that but decide to appreciate the rest of my loneliness within freedom.for the beginning I took a long lazy shower for 2 hours.I sat under water quite quiet and still.Just felt the drops on my skin...it was really fun.I gonna repeat this joyful experience again and again during my last 12 months here,cause I know I never could do this  back home...for sake of my father,economy,and so many other reasons...thanks god to fiind a way freeing myself from killing thoughts.It was really amasing to see how come my thoughts faded away as soon as they come to my mind.I remembered how to  think without thinking.I wanna be with you...sorry this was an interruption by Enrique"s song

شنبه توشهر یکی از هم سوییتی ها ازم قرض خواست منم همه دارو ندارمو دادم بهش(5چوق)اما از همون شب دیگه ندیدمش و هی هرروز بیشتر وبیشتربه اون 5تا نیاز پیدا کردم:برای ژتون،برای شارژ،برای گوجه،...به خونه هم نمی‌خواستم بگم بی پولم...که آخر مجبور شدم  بگم.و دخترک هم سوییتی رو دیروز بلاخره رویت کردم(قبلا هر لحظه از اتاق پامو می‌ذاشتم بیرون میدیدمشا.منم که دم به دقیقه کتری دستم تو راه آشپزخونه بودم) اما کو روی حرف زدن؟بسکه من با حیا...نه خجالتی ام خاک برسرم! ـــ تو کلاسم که استاد ازم تعریف می‌کنه جوری از خجالت قرمز می‌شم و لپام گل میندازه که دلم میخواد بمیرم ↓ــــ دخترک منو بیاد نمیاورد چه برسه به 5چوق ناقابلم.مجبور شدم امروز به همکلاسیم که شنبه باهاش بود بگم بهش یادآوری کنه...دم غروب آورد پولو داد اما کاش نمی‌داد از خجالت مردم .انگار پول اونو داشتم میگرفتم...تف به ریا!!!
درس عبرت شد برام که دیگه به هیچکس حتی اگه دم مرگ هم باشه پول ندم...چون واسه پس گرفتنش خودم می می رم...

I"m strongly curious about this yellow point.Is this really s.o who visits my blog?How come?Who is He/She?and why is interested in my blog?I wish I wasn"t harmed by my trust to the internert fellows b4 so that I could get to know this yellow point.Of courese I"m not interested in those two yellow points on Iran"s location!just the one under the black arrow(heh!heh!heh)what a nice and artistic and professional arrow by Mangough I think about you yellow point some times but every so often 

از روی سادگی هنوز
لبخندهای نقاب پوشیده‌را باور مییکنم
از روی سادگی
اهریمن درونم را از خواب بیدار نمی کنم
از روی سادگی
دروغ نمی‌گویم،نقاب نمی‌پوشم،و به کسی جزخودم بدی نمی‌کنم
از روی سادگی ست که هنوز ساده ام...

دلتنگی های آدمیزادی را پایانی نیست
کاش درختی بودم...
کلاغی بر شاخه‌ی درختی بودم...
آوایی در گلوی کلاغی بر شاخه‌ی درختی بودم...
و هرگز ادمیی نبودم دلگیر در عبور از کنار درختی که کلاغی برشاخه‌ی ان اواز سرداده...
کاش رها بودم...آزاد...کاش

باید از این جا برم انگار...حالم بد شد از بس هرچی نوشتم پیام چرند بیش از سی هزار داد...من حتی صدتا کاراکترم نداره نوشته ی کوفتیم ...موندم اونا که طومار مینویسن چه مهره‌ای دارن چه کلکی تو کارشونه؟

نمیدونم کجا باید برم...اما می‌دونم تو این دنیا جایی امن نیست...حیف که بلاگ اسپات فیلتره وگرنه با همون دریم لند خودم خوش بودم...

رعنا یه فایل داده بود بهم چن ماه پیش که تازه الان نگاش کردم...گفته بود وقتی دیده‌ش خیال کرده وبلاگ منه...آخه مشخصات طرف شبیه من بوده ولی من آدرس وبلاگمو به هیچکدوم آشناها ندادم که...ضمن اینکه هیچی از خودم تو وبلاگم نمی‌نویسم...دیگه مث اون سالا احمق نیستم که صادقانه همه چیمو برای کسانی که نمی دونم کین بگم...بهتون برنخوره ها (این پست همین دوتا بیننده رو هم پرمیده اما بیخیل)یه وقتی سادگی کردم با آدمای مزخرف نت صداقت بخرج دادم جز پستی ندیدم...حالا که دیگه به این دنیای دروغی نه نیاز دارم نه ایمان...ولی آدرسش اینه شاید تویی که اینجا برات شده عین عزاخونه بری اونجا دلت واشه...

100daf.blogspotشاید دیگه نیام اینجا.نه که بخوام برم جای دیگه نه...فقط اینکه دیگه هیججا نرم...

پ.ن

چه نثر مسخره ای دارم امروز...همش اثرات صدفه.